Fugato

Many people lose sleep over the idea that (great) wealth is increasingly unevenly distributed, that fewer people have amassed a larger share of the pie than ever before. This conviction seems to arise from observing the very richest and wrinkling one’s nose and scoffing and being indignant.

(Is anyone ever dignant?)

The New York Times today published a summary of the 30 richest Americans of all time, measuring their riches in today’s dollars using the relative share of GDP.

Two of them are alive today, Bill Gates (ranking fifth) and Warren Buffett. Sam Walton founder of WalMart died in 1992, all the others were dead by 1950.

The four richest were born in 1750, 1763, 1794, and 1839.

There’s more to it, of course, but in any case this hardly supports the notion that wealth is more unevenly distributed extreme wealth is accrued by fewer people now than it used to be.

Incidentally, these moguls have one notable thing in common: they all have a Y chromosome. It seems worth investigating the role of this genetic trait in the accumulation of wealth.

“If That’s Your Biggest Worry, You’re Doing OK.”

A valuable thought for all occasions.

The only kind of transplant never hindered by a shortage of either donors or recipients.

Why so grumpy?

Regardless of the content of criticism, its presentation is inversely proportional in harshness to the perceived humanness of its target.

When you criticize what you perceive to be an opaque corporate wall, it is easy to get unnecessarily harsh and negative and ranty.

When you criticize what you perceive to be humans and their work, you may have exactly the same things to say, but you present them in a manner that is more balanced, more respectful/-able, and probably more useful.

(Well, many of us do.)

Probably for this reason, Microsoft gets more flak per unit of suckiness than other software companies.

Nobody is ever suckiness-free. Minimizing flak means both:

• minimizing suckiness
• and minimizing FPUOS (flak per unit of suckiness) — by decorporatizing your image as hard as you can

(Yeah, decorporatize is a word now. 127 results on Google say so.)

I suspect blogs.msdn.com was the best move Microsoft ever made to improve their image among developers.

Of course, releasing a stable, usable SCM would be an even better move. I hope TFS SP1 turns out to be that move.

Tveir ágætir menn sem hafa líklega varið meira tíma en við Varríus í hagfræðigrúsk

Sá ágæti Varríus kvað, um viðhorf hagfræðings til einkaeignar vatns:

Af hverju hagfræðimenntun er heppilegur bakgrunnur fyrir upplýst viðhorf til svoleiðis mála er áreiðanlega merkileg stúdía, svolítið eins og að biðja múslímskan Imam að vera álitsgjafi um trúfrelsi. Út kemur einörð skoðun, en undirbyggingin ekki endilega traust, enda svarið gefið fyrirfram.

Hvers vegna skyldi hann nefna múslimskan imam en ekki t.d. siðrænan húmanista á Vesturlöndum, sem örugglega ætti ekki síður fyrirfram tilbúið svar um trúfrelsi?

Ég ætla að voga mér að giska: það er vegna þess að það fyrirfram gefna svar hefði Varríusi (eins og mér) líkað vel. Samlíkingin hefði þá misst marks, því að málið er að Varríusi líkar illa hið fyrirfram gefna svar hagfræðingsins um einkaeign vatns.

Það sem Varríusi finnst sökka er nefnilega ekki að svarið sé gefið fyrirfram.

Það sem honum finnst sökka er bara að fyrirfram gefna svarið fellur ekki að hans eigin fyrirfram gefnu svörum.

Hér varð Varríusi líklega á að þykjast gagnrýna eitt, en gagnrýna í raun annað.

Er þetta sanngjarnt gisk hjá mér?

(Hann gagnrýnir reyndar líka tiltekin atriði í málflutningi þessa hagfræðings. Það er ekki til umræðu hér.)

„Hagfræðingar sökka af því að svör þeirra eru fyrirfram gefin.“ Big deal. Svör næstum allra eru fyrirfram gefin. Kom afstaða Varríusar einhverjum kunningja hans á óvart?

Nú slengi ég fram staðhæfingu í kæruleysi: það heyrir til undantekninga að fólk móti sér skoðun í hverju einstöku máli.

Það er erfitt og tímafrekt að móta sér skoðun. Ótækt að reyna að gera það alla daga. Okkur liggur á og við erum þreytt og búin að drekka of mikið kaffi og sváfum of lítið af því að við vöktum fram eftir við að blogga eða rugga magaveiku kornabarni eða horfa á endursýnda sitcom-þætti frá Sameinuðu amerísku furstadæmunum eða allt ofangreint. Skítt með að móta sér skoðun, við gerum nokkuð sem er miklu fljótlegra og áreynsluminna: við tökum þær örfáu skoðanir sem við höfum þegar hróflað upp eða fengið að láni frá þeim sem við litum upp til í uppvextinum (hægrimenn eru harðbrjósta fjársvindlarar, vinstrimenn eru draumóramenn skertir allri greind nema tilfinningagreind, múslimar eru brjálaðir ofbeldismenn, kristnir eru hrokafullir rasistar, Davíð Oddsson er valdasjúkur krimmi, Davíð Oddsson er fimmta landvættin, o.s.frv.), og við mátum þær við deilumál dagsins, veljum þá sem passar best, og málið er dautt.

Þetta er afar praktískt og vinnusparandi.

Og þetta er ofureðlilegt og ekkert að því. Eða væri ekkert að því ef við endurskoðuðum skoðanir okkar við og við … en það er alltof mikið vesen og lífið allt of stutt. Við endurnýtum skoðanirnar nær alltaf óbreyttar. Það er eini gallinn. Að endurnýta þær er allt í lagi út af fyrir sig.

Vel að merkja: Varríus gerir þetta örugglega ekki neitt meira en ég sjálfur. Svona almennt og yfirleitt. En þessi skoðun mín á skoðanaendurnýtingu varð þó til bara rétt í þessu, aldrei þessu vant. Undur og stórmerki. Hún er glæný. Og hraðsoðin og lítt úthugsuð og sennilega finnst mér þetta asnalegt á morgun og ég sé eftir öllu saman. Þarna sjáið þið. Lærið af mistökum mínum. Notið bara niðursoðnar skoðanir. Það er affarasælast.

Og farið fyrr að sofa. Ólifnaður er þetta.

A vertically-oriented flame sandwich.
Note how the unpleasantly hot flame is almost
completely obscured on both sides by fibery goodness.
This illustrates the value of the flame sandwich approach.
I was out of bread so I used Finn Crisp^®.

Sometimes you are obliged to make children eat something that tastes bad, e.g. a medicine they need. How do you do that? You sneak it into food they like.

Sometimes you feel obliged to tell adults something that they don’t want to hear, e.g. the truth about their singing or their body odor. (Some people are overly eager to feel thus obliged, but that’s a subject for another blog entry.) How do you do that? You feed it to them in a flame sandwich. Stick a good thing before and after the bad thing.

You:	Hi, you’re looking swell today.
She:	Hehe, well yeah, I …
You:	Too bad you smell so enormously bad.
She:	!! Wha—
You:	I love what you’ve done with your hair!
She:	—

Okay, the implementation still needs some care. But the idea is useful.

In fairly unrelated news, I just realized that the phrase “give up the ghost” exists in English. There is even a hardcore band with that name (link leads to an interview where the band leader pretentiously answers almost all questions with nonsense). I thought that phrase was Icelandic only; we have it as “gefa upp öndina,” which confuses everyone because “önd” is (I suppose) an archaic word for ghost/spirit/soul/breath but it’s the modern word for a duck.

Matgráðugur ungur maður.

Græðgi er athyglisbrestur. Hún er það hugarástand að vera ekki með hugann við líf sitt [...]

— Guðmundur Andri Thorsson, þarna

Mér finnst líkingunni ábótavant. Athyglisbrestur skilst mér að sé að geta ekki fest athyglina við neitt. En þeir gráðugu eru með athyglina hnoðneglda við einn þátt í tilvist sinni. Þeir sem eru gráðugir í peninga eru það vegna þess að þeir hugsa varla um annað. En við peninga festa þeir athyglina alveg ljómandi vel. Og þeir sem eru gráðugir í eitthvað annað (athygli, hitt kynið, sama kynið, barnabörn, fíkniefni, gæskustolt) einbeita sér prýðilega að því. Þeir sem eru alveg gersneyddir græðgi eru síðan kallaðir þunglyndir.

Jæja, allt í lagi. Þá sem skortir langanir (og þar með lífsgleði) kalla ég þunglynda⁽¹⁾. Það er óheilbrigt að hafa ekki langanir, og þá heilsufarslega nauðsynlegt að hafa þær. Langanir eru í lagi. Græðgi er þá bara löngun hlaupin út í öfgar — þ.e. farin að negla athyglina svo fast við eina tegund lífsnautnar að áhorfendum (t.d. Guðmundi Andra) finnst það óheilbrigt.

En Guðmundur Andri kallar græðgina ekki ofathygli eða einhygli heldur „athyglisbrest,“ líklega vegna þess að hún dregur athyglina frá því sem honum finnst að eigi frekar að veita athygli. „Á meðan [...] líður stundin hjá, raunverulega stundin.“ En eitthvað segir mér að fjármálapésar lifi sig af alefli inn í mómentið þegar þeir ljúka vel heppnaðri féfléttu; að þeir upplifi það eins og píanisti upplifir þá unun að smellnegla coda-kaflann, eða skáld þegar hugmyndin ratar kristaltær í knappa framsetningu. Þetta er þeirra „thing.“ Það er fullgilt að finnast þetta vera lélegt „thing“ og bera ekki virðingu fyrir því (ég er t.d. ekkert gefinn fyrir það, að vísu að óreyndu). En er ekki óþarfa yfirlæti að segja „vesalings maðurinn að vera svo vitlaus eða veikur að finna ekki lífsfyllingu sína í sömu hlutum og ég“ … ? Voðalegt besserviss. Svona eins og í mér núna.

Okkur er frjálst að vorkenna gróssérunum fyrir óhamingju þeirra. Kannski hittir sú vorkunn í mark, kannski ekki; mögulega skilja þeir hvorki upp né niður í meðaumkuninni ef þeir rekast á grein Guðmundar Andra yfir morgunkampavíninu, eftir að þeim hefur heppnast allt sem þeir tóku sér fyrir hendur í óskafaginu sínu. En mögulega eru þeir líka að visna að innan og gráta sig í svefn undan tilvistarkreppunni; kannski hitti Guðmundur Andri naglann beint í andlitið, eins og Hjalti vinur minn orðar það. Ekki veit ég. Kannski veit Guðmundur Andri það betur.

Svo er græðgi alls konar; þeir sem ekki eiga þess kost að láta undan peningagræðgi sinni hafa um nóg annað að velja til að vera gráðugir í. Sumir eru meira að segja haldnir ofsagræðgi í tilvísunarfornafnið „sem“:

Flækja.

Í dag rímar hefðbundin félagshyggja og áhersla á velferðarbætur við kvíðann sem hefur grafið um sig í brjóstum þeirra sem eru röngu megin við gjárnar sem myndast þegar bilið gleikkar milli samfélagsflekanna sem eru í dag teygðir sundur af hraðvaxandi launaójöfnuði.

— Össur Skarphéðinsson, þarna

Æi, mig langaði bara sisvona að lauma þessu að. Oft mælist honum betur! Og ritast.

(Löngu síðar fannst enn betra dæmi um sem-fíknina.)

Guðmundur Andri skrifar líka um græðgina sem andfélagslega hegðun; um áhrif græðginnar á þá sem horfa upp á hana; um andúð fólks á þeim gráðugu. Það er allt annar kapítuli og utan þessarar umræðu/einræðu; þær skoðanir kann ég ekkert að besservissa um, en trúin á innri óhamingju og andans örbirgð hinna fégráðugu held ég hljóti að vera eintóm óskhyggja … um sálrænan kjarajöfnuð.

The insatiable hole in my pocket, hoping to devour yet another pen. I’m teasing it.

I kept putting a pen in my coat’s inside pocket, but still I never seemed to have a pen with me when I needed one.

It turned out that five (5) pens were living in a parallel universe in the lining of my coat, having passed through a wormhole in the pocket. Like Carol Anne in the TV, but less creepy. I fondled them upwards to the hole and pulled them back into the real world.

That was three weeks ago, and now I have fished things out of the lining about 15 times; mostly the same things, which I soon put back in the pocket without thinking. Right now there is a chapstick crawling around in there, and a USB key, and undoubtedly several pieces of paper with the phone numbers of charming and eligible bachelorettes desperately tearing their finely groomed hair out waiting for my call. Paper is hard to find and manipulate by groping through thick fabric. O cruel Fate! The love of my life, lost to a wardrobe malfunction.

The sensible thing to do, of course, would be to sew up that hole and be done with it. Somehow I haven’t done that yet. Having to fish stuff out once in a while is never painful enough to spur me to fix the problem. Yet I have undoubtedly spent more time fumbling around with my coat in public places like a complete oddball, than it would have taken to just sew up the hole.

I have an eerie feeling that this is not the only situation in which I have wasted time by taking the shortest path.

Are you wasting time? Do you have a hole to sew up?

Baldur Fróði blowing out his four birthday candles. Dash’s token resistance proves futile.

This, apparently, is Fredkin’s paradox:

The more equally attractive two alternatives seem, the harder it can be to choose between them — no matter that, to the same degree, the choice can only matter less.

This, along with a million other human quirks, is an effect worth identifying in oneself in order to catch it and work around it, etc., etc., blah blah. And the observation I have just presented was an example of what we might call “philosophical homeopathy” … real wisdom, but in very small doses.

It was also an example of an odd effect I’m noticing lately, wherein I discover a new idea in an amusingly appropriate context. Let me explain:

I didn’t get much work done today (a visit by piano tuner guy in the morning; a café chat with a former student on his to-PhD-or-not-to-PhD dilemma; my nephew’s 4th birthday party; babysitting; etc.), so I was trying to decide whether to go to work and get some work done before bed, or go straight to bed and get up really early to go to work.

These two options made just about the same amount of sense … so instead of choosing one, I spent the evening reading stuff, discovering Fredkin’s paradox, and blogging about it. In doing so, I unconsciously chose an implicit third option, probably inferior to the two options I couldn’t choose between.

I just demonstrated Fredkin’s paradox to myself by example — in the very act of spending my time stumbling across Fredkin’s paradox. Neato!

Now was this the good kind or the bad kind?