This great Nation will endure as it has endured, will revive and will prosper. So, first of all, let me assert my firm belief that the only thing we have to fear is fear itself — nameless, unreasoning, unjustified terror which paralyzes needed efforts to convert retreat into advance.

— Roosevelt on the Great Depression, first inaugural address, March 4, 1933

We shall go on to the end, we shall fight in France, we shall fight on the seas and oceans, we shall fight with growing confidence and growing strength in the air, we shall defend our Island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender…

— Churchill on World War II, speech in the House of Commons, June 4, 1940

If money isn’t loosened up, this sucker could go down.

— George W. Bush on the economy, according to NYT, Sep 25, 2008

(It’s Jeff Matthews’ juxtaposition, I just spiffed up the references.)

(And okay, FDR and Churchill were making speeches and Bush was not. Still.)

Oud master Naseer Shamma (نصير شمة) here plays part of his composition al’Amiriyah, which tells the story of the bombing of public shelter nr. 25 in the Amiriyah district of Baghdad in 1991. Hundreds of civilians were killed (in the range 200-300 according to Human Rights Watch).

In the beginning there is a melancholy quiet, but then the havoc starts, with audible sirens, falling bombs and chaos. All in eleven strings.

Oud is العود in Arabic (al-ʿūd, literally “the wood”), a word believed to come from Persian, rud. The same word probably found its way into European languages as the name of the lute, when pious Europeans had a certain errand to run in the Near East and encountered this fine instrument.

Just because S₁ doesn’t mean S₂

(where S₁ and S₂ are sentences)

from the English language?

Just because this construction doesn’t mean anything sensible.

Examples:

Just because you’re paranoid,	doesn’t mean they’re not after you
Just because someone is cold	doesn’t mean they don’t have feelings
Just because it’s ‘green’	doesn’t mean it’s smart
Just because it’s a cliche	doesn’t mean it didn’t hurt
Just because it’s reliable	doesn’t mean it’s believable
Just because something contains something	doesn’t mean it’s about something
Just because something’s popular	doesn’t mean it’s good
Just because something’s legal	doesn’t mean it’s right
Just because he roars	doesn’t mean that he really will attack an intruder
Just because someone’s excommunicated	doesn’t mean she’s the bad guy

Nyargh.

Read verbatim what your slides say

Might as well just email them your slides and stay home.

To suck less: Rephrase it. Or shut up. Or (perhaps best) leave it off the slide. Keep slides ultra-concise.

Disengage

• Look at the screen/whiteboard most of the time, turning your back to your audience
• make no eye contact with anyone
• seem uninterested in your subject
• drone

To suck less: Seem as interested as you want them to be. Fake it if you have to.

Spout clichés …

• “To understand what the client wants, even when he doesn’t know what he wants himself”
• “At the end of the day” (melodic, with a drawn-out daaay)
• “Moving forward” (when you’re going to end a sentence with this … don’t. Please just don’t.)
• “So let’s go right ahead and …” (oh yeah, do sound like Lumbergh, the cult king of the annoying.)

… and hesitative filler

• Uhh
• Umm
• Okay
• So
• So there you have it

You don’t notice it when you do it. But they notice. Oh, how they notice.

To suck less: Overcome this. Record yourself and listen for it. Practice.

Speak in the valley-girl accent

This is not a question? But I make it seem like a question by putting a question mark at the end? That is all kinds of annoying? It’s annoying in speech too, and it’s done by making your tone rise at the end of a sentence?

To suck less: Ditto above, record yourself and listen. Practice.

Use grievously predictable jokes

• “… supporting legacy browsers like Netscape 4 and … Internet Explorer 6!”
• “There’s always an evil genius planning to take over the world … ”

Don’t get flattered by the giggle you get from those 4% of your audience who didn’t see it coming.

To suck less: Be funny if you can. “Not funny” is still OK. But predictable means anti-funny. Just don’t.

Indulge in proud self-deprecation

• I realized early that I’ll never be a programmer, I’m just not a logical person.
• I’ve got these wonderful assistants, sometimes I feel like I’m more their assistant than the other way around.

Sincere modesty is fine — but generally does not need announcing. Fake modesty is worse than sincere arrogance. Your personal merits, whether proclaimed or denied, are just an uncool topic, and probably not one your audience wants to spend time and money hearing about.

To suck less: Skip it completely. To be endearing, just be sincere.

Here is one way to improve your presentation style:

1. Get a video of a presentation by Rafal Lukawiecki, or Stephen Boyd, and watch it.
2. Get a video of yourself doing a presentation, and watch it.
3. Compare.
4. Seek crisis counseling.
5. Repeat.

She looked about 19.

I take that to mean I don’t look about 30.

A vertically-oriented flame sandwich.
Note how the unpleasantly hot flame is almost
completely obscured on both sides by fibery goodness.
This illustrates the value of the flame sandwich approach.
I was out of bread so I used Finn Crisp^®.

Sometimes you are obliged to make children eat something that tastes bad, e.g. a medicine they need. How do you do that? You sneak it into food they like.

Sometimes you feel obliged to tell adults something that they don’t want to hear, e.g. the truth about their singing or their body odor. (Some people are overly eager to feel thus obliged, but that’s a subject for another blog entry.) How do you do that? You feed it to them in a flame sandwich. Stick a good thing before and after the bad thing.

You:	Hi, you’re looking swell today.
She:	Hehe, well yeah, I …
You:	Too bad you smell so enormously bad.
She:	!! Wha—
You:	I love what you’ve done with your hair!
She:	—

Okay, the implementation still needs some care. But the idea is useful.

In fairly unrelated news, I just realized that the phrase “give up the ghost” exists in English. There is even a hardcore band with that name (link leads to an interview where the band leader pretentiously answers almost all questions with nonsense). I thought that phrase was Icelandic only; we have it as “gefa upp öndina,” which confuses everyone because “önd” is (I suppose) an archaic word for ghost/spirit/soul/breath but it’s the modern word for a duck.

I came across, in my aimless online meanderings, a snippet pointing out that:

With their controversial new Google Print initiative, scanning in long out-of-print books, Google is creating digital records of things no one would ever have access to on a global scale otherwise. What does that mean? Well for starters, you can google your name for matches in “many a quaint and curious volume of forgotten lore.”

This seemed slightly less lame than googling my name in the wider sty of online writing that is The Web, so I gave it a try, and lo, the third entry is:

Processing Arabic v. 7 Computer Assisted Language Learning
edited by Nelleke Oostdijk, Keith Cameron, Everhard Ditters – 1995 – 96 pages
Page – … £14.95 Contributors ORDERS TO: intellect 108-110 London Road BOO KS Headington,
Oxford 0X3 9AW Gunnlaugur Se Briem, Fernand Baudin, …

Sure, not very remarkable, but on the table in front of me, encumbering my keyboard use, is the book I purchased on a whim yesterday: “mastering arabic” by “jane wightwick & mahmoud gaafar” (published in the last millenium, when all-lower-case lettering was still considered hip).

I enjoy coincidences like this.

I obviously also enjoy:

• language books
• language audio CDs
• language trivia
• foreign language writing systems
• and kidding myself that I am going to learn each new language that I buy a book about.

I have shelved language-learning book-and-audio combos and dictionaries for languages such as Turkish, Hindi, Russian, Japanese, and now Arabic, plus more mundane stuff like French and Portuguese and Spanish. In each of those languages I am about as proficient as a native-speaking one-year-old with a learning disability, and similarly literate.

When I started this, at fifteen, by buying the Japanese books, I honestly believed that I was going to devote enough time to it to become conversational. I am more realistic these days; each time I indulge this occasional whim, I smirk at my own silliness. It still doesn’t stop me. And however little time I may spend “mastering” Arabic using this book-and-CD set, I know I will enjoy it.

Nú fer þetta fyrst að verða áhugavert. Í Blaðinu 19. nóv.:

Fallbeygingar kvenmannsnafna hafa verið mikið í umræðunni síðustu daga. Sigurjón Kjartansson gerir þetta að umtalsefni í DV í gær þar sem hann bendir á að Mogginn hafi birt um daginn umfjöllun um Ilmi Kristjánsdóttur, þar sem sagði „…Stelpurnar með Ilm í fararbroddi.“, Sigurjón hneykslast á blaði allra landsmanna fyrir að gera svona klaufaleg mistök, en telur blaðinu þó til tekna að hafa beygt nafn Silvíu Nóttar á „réttan“ hátt, þ.e. „Silvíu Nætur“, sem er raunar rangt líka. Eins og sést nefnilega berlega á nafninu Ilmur, þá beygjast eiginnöfn oft á annan hátt en samheiti þeirra í málinu. Það á einnig við um nafnið Björt og, merkilegt nokk, nafnið Nótt.

Einhverjir kynnu að ætla sem svo að þar með hafi ég rangt fyrir mér í undangenginni umræðu. En það er ekki svo!

Jæja, allt í lagi. Það er líklega svo.

„Líklega,“ í þeim skilningi að þessi staðhæfing Blaðsins og álit Mannanafna punktur com eru saman sterkar vísbendingar um ríkjandi málhefð. Orðabók Háskólans býður reyndar upp á báðar orðmyndirnar, en kallar orðmyndina „Nóttar“ þar með ekki ranga. Við Sigurjón erum því dálítið einir á báti.

Ef málhefðin reynist hneigjast til „Nóttar,“ þá er síðan áhugavert að velta fyrir sér hvernig það varð raunin. Samkvæmt þjóðskrá og Íslendingabók var þetta nafn fyrst gefið árið 1976; þá fengu tvær stúlkur það, en síðan engin þar til í nóvember 1984. Það voru því líklega örfáir einstaklingar sem bjuggu til hina ríkjandi málhefð um þetta nafn. Það hlýtur að vera óvenjuleg tilurð orðmynda. Það kemur á óvart ef þau ákváðu upp úr þurru að nýja nafnið Nótt skyldi beygjast öðruvísi en gamla orðið nótt; ætli þau hafi haft einhverjar ástæður fyrir því? Eða gert það óvart eins og ég hélt að Blaðið hefði gert? Eða var þetta kannski bara helber prakkaraskapur í þeim?

Hvað sem því líður er gaman að sjá hve hugmyndaríkir sumir eru í að velja nöfn framan við Nótt: í þjóðskrá eru þrjár með nafnið Dagbjört Nótt, tvær heita Hrafntinna Nótt (vonandi báðar skjannaljóshærðar) og ein Helga Nótt! Það er rammíslenskur sumarfílingur í nöfnunum Sóley Nótt og Sunneva Nótt. Og ég vona að hún litla Kristel Nótt taki því með jafnaðargeði þegar hún lærir eftir allmörg ár um eitt frægasta pogrom sögunnar.

En þessi skemmtilegi útúrdúr var auðvitað bara til að slá á gálgafrest hinu óumflýjanlega: það virðist núna líklegt að beyging Blaðsins sé í samræmi við ríkjandi málhefð, villan því mín samkvæmt eigin skilgreiningu, og Blaðið saklaust af því fúski sem ég sakaði það um. Og það sem meira er: hvort sem þetta reynist ríkjandi málhefð eður ei, þá er ekki líklegt heldur öruggt að ég er sjálfur sekur um fúsk: ég hirti ekki um að komast á snoðir um ríkjandi málhefð, heldur gerði ráð fyrir að hún væri sú sem mér þótti sjálfsagt út frá málfræðilegu samræmi að hún væri. Talaði af bjargfastri sannfæringu um nokkuð sem ég hafði ekki raunverulega vissu um. Vanrækti það að kanna málið.

Málvillur eru til, eins og ég skilgreindi þær. Rétt og rangt mál er til. Og vandvirkni og fúsk eru hvort tveggja til, líka í málnotkun. Það á að ætlast til þess að fólk vandi sig. Það á að hía á þá sem fúska. Að þessu sinni var það ég sem fúskaði. Hí á mig. Hí, rækilega, á mig.

Baal, ég vona að þú sért núna á svipinn eins og þessi bráðskemmtilegi skoski tengdafrændi Vanessu á myndinni. Njóttu þess, kæri vin!

Malvilla er gistihús á Máritíus. Ég kann ekki neitt af tungumálum þess lands, en nafn þessa gistihúss hljómar óneitanlega eins og það gæti þýtt „slæm villa.“

Af þessari annars frekar ómarktæku Googlekönnun að dæma virðist fólki tamara að segja “Sylvíu Nóttar” en “Sylvíu Nætur”. Er það þá ekki bara í lagi? Og er það ekki líka í lagi að þér finnist það vera ljótt? Jújú, þér má alveg finnast það vera ljótt. Mér finnst bara asnalegt að þér finnist það vera rangt.

Svo mæltist mínum góða vini Baal í athugasemd við síðasta blogg. Kjarninn í gagnrýni hans virðist vera að mér eigi ekki að finnast nein málnotkun „röng.“ Að málvillur séu ekki til.

Reyndar kallaði ég þessa málnotkun ekki ranga. Ég lagði bara til prófarkarlestur. Baal heldur fram að prófarkarlestur sé það sama og villuleit. Ég hef stundað hann dálítið, og ég held (og vona) að hann sé mun meira; að hann sé leit að hvers konar hnökrum, stagli, samanrugluðum orðtökum (Bibbumálfari), o.s.frv. Fyrir mér gengur prófarkarlestur út á að vanda til ritmáls að öllu leyti.

Ég hafði sem sagt ekki kallað beyginguna „Nóttar“ ranga. Hún er það samt auðvitað. Alveg pípandi röng. Og Baal finnst „vitlaust væl“ í mér að kalla hana það.

Hvers vegna erum við svona ósammála um þetta? Eins og ég hef áður blaðrað um er ein möguleg skýring sú að við Baal leggjum mismunandi merkingu í orð eins og „rangur“ og „villa“ í samhengi málnotkunar. Könnum það.

Mér finnst „rangt“ == „óvart í ósamræmi við ríkjandi málhefð.“ Tungumálið er ekki hannað, það skilgreinist sjálfkrafa af eigin ríkjandi málhefð á hverjum tíma, og málfræði-„reglur“ eru bara tilraun til að lýsa málhefðinni á „reglu“-legan hátt; á þeim flestum eru til undantekningar, og á þær er hvergi minnst í almennum hegningarlögum; þær eru ekki þess háttar reglur. Að „brjóta“ þær þýðir sem sagt bara að vera í ósamræmi við ríkjandi málhefð. Stundum er viljandi gengið í berhögg við ríkjandi málhefð; ég geri það t.d. með því að hafa err á undan ellinu í orðinu „prófarkarlestur“ þótt meirihluti fólks sleppi því erri — það geta aðrir alveg kallað rangt, mér er sama því að ég geri það viljandi og með rökstuðningi (þetta er komið af orðalaginu „að lesa próförk,“ ekki „að lesa prófarkir“). Ég geri þetta vitandi vits. Ég er að vanda mig. Beygingin „Nóttar“ er líka „í ósamræmi við ríkjandi málhefð,“ en óvart og ekki af neinni góðri ástæðu. Þessi beyging var bara mistök, yfirsjón, bommerta; sá sem hana ritaði hugsaði ekki „hvort er nú venjulega beygingin af þessum tveimur sem koma til greina?“ heldur hugsaði bara ekki yfirhöfuð, þ.e. vandaði ekki til verks. Fullyrði ég. Hann gerði mistök. Villu. Rangt.

Baal er nýhættur að vera námsmaður. Það er mun lengra síðan ég var í námi (enda hef ég líka færri gráður). Kannski sér hann þess vegna enn í orðinu „rangt“ einhverja yfirvofandi refsingu, lægri einkunn, fall, vandarhögg einhverra fasista vandsveina. Kannski eru orðin „rangt“ og „villa“ nátengdari hugmyndinni um yfirvald í hans huga en í mínum. Kannski finnst honum ég setja mig á háan hest með notkun þessara orða, sjálfskipa mig einhvern dómara yfir öðrum, eins og ég hafi eitthvert dómsvald umfram það aðhald sem gagnrýnisraddir veita almennt. Kannski finnst honum ég reiða vöndinn til höggs, vera fasisti vandsveinn, vegna þess að ég nota orðalag sem er nátengt slíku fólki í huga hans. Kannski finnst honum það eitt að kalla málnotkun annarra „ranga“ vera svo harkalegt og yfirlætisfullt að það teljist vera vandarhögg valdsins, og ég þá vandsveinn. Og kannski eru þessar ágiskanir allar rangar hjá mér. Baal?

Cristaria molinae, sem Chile-búar kalla „malvilla.“

Sumir vilja meina að hugmyndin um „rétt“ og „rangt“ mál sé elítismi, leið til að telja sér trú um yfirburði yfir aðra. En gildir það þá ekki sömuleiðis um sérhverja birtingarmynd fegurðarskyns eða gildismats? Er ég þá ekki elítisti hvenær sem ég voga mér að finnast eitthvað lélegt? Það er gott og gilt að gera sér grein fyrir áhrifum eigin sjónarhóls, en afstæðishyggjunni hættir til að fara offari í að banna afstöðutöku, strjúka bara hökuskeggið og púa pípuna og segja „jaám, þarna ertu nú svolítið etnósentrískur eða egósentrískur eða x-sentrískur, þetta er náttúrulega bara eitt gildismat og ekkert réttara en hvað annað.“ Mishugur okkar Baals um rétt og rangt mál gæti stafað að hluta af því að annar okkar er mun hallari undir afstæðishyggju en hinn.

Baal gaf ekkert út á punkt minn um að vanda ætti til verka í málfari rétt eins og í ljósmyndun eða leturgerð. Það var einmitt kjarni þess sem ég sagði; Baal réðst á hismið. Orðavalið virðist hafa truflað hann. Kjarninn er (í mínum huga) að orðmyndin í fyrirsögninni var ekki meðvitað val höfundar heldur tilkomið án hugsunar; höfundur var ekki annarrar skoðunar en ég, heldur engrar skoðunar; hann gerði þetta einfaldlega af kæruleysi, hugsunarleysi. Ef hann væri ósammála mér væri það frábært, og enn betra ef hann gæti hjólað í mig með það. En hann var ekki ósammála. Hann var bara ekki að vanda sig. Það er það sem gerir frávik hans frá ríkjandi málhefð að „villu“ — í mínum skilningi þess orðs.

Ég vil að vandað sé til verka í málnotkun rétt eins og í myndrænni framsetningu og tónsköpun og hverju sem er. „Vil“ þýðir að ég gleðst þegar ég sé eitthvað vel gert, og ég verð fyrir vonbrigðum þegar mér finnst fúskað. Þá má ég líka setja út á það, hvort sem um er að ræða ljósmynd eða kvikmynd eða tónlist eða málnotkun, og gagnrýni mín gerir mig ekki (í mínum huga) að neins konar vandsveini, jafnvel þótt ég kalli feilnótur „mistök“ og lélegar ljósmyndir „rangt teknar“ … og málvillur málvillur. Málnotkun er ekki eitthvert sértilfelli sem er undanþegið kröfunni til vandvirkni. Og „krafan“ til vandvirkni kemur ekki fram í nefndum og reglugerðum og refsingum eða annarri íhlutun hins opinbera; hún kemur bara fram í heilbrigðri gagnrýni þeirra sem kæra sig um. Sjálfsagt samþykkir Baal það allt — en það sem hann samþykkir ekki (en ég held fast við) er sú skoðun mín að þeir sem gagnrýna málnotkun megi gjarnan nota orðin „rangt“ og „villa“ án þess að það þurfi að verða neinum til hjartsláttaróreglu.

Ekki er alltaf auðratað
um afkima íslenskrar málfræði.
Í völundarhúsum veit ekki á gott að … beygja vitlaust.

Mér finnst ég heyra ógnvænlegan vængjaþyt afstæðishyggjudrekans Baals sem innan skamms steypir sér yfir mig og eldvarpar út úr sér skömmum og uppnefnum: “Språkpolisen! Hreintungufasisti!” En ég bara verð.

Framan á Blaðinu í dag:

„Ævi og ástir Sylvíu Nóttar“

Í fyrirsögn á forsíðu.

Jæja, þetta blað byggir þó ekki afkomu sína á lífshörmungum hinna ógæfusömu. Við hljótum þá að fyrirgefa flest annað. Og Blaðinu til veikburða varnar beygja flestir þetta svona á vefnum. Sennilega Sylvía Nótt líka. Meirihlutinn ræður, ekki satt Baal?

Blað, mér þykir enn vænt um þig. En láttu nú einhvern prófarkarlesa a.m.k. forsíðufyrirsagnirnar.

“The Deeper Meaning of Liff” presents, like I do here, words for commonly-known but hitherto unnamed concepts. It is less concerned with Latin/Greek etymology though.

I want words to exist for two common annoyances in computer usage. First:

senex

Latin for “old” (as in senile, senator)

tessera

a small tablet of wood, bone, or ivory used by the ancient Romans as a means of identification — the modern-day equivalents are passwords, PINs, etc.

a-mnesia

inability to remember; from amnēstos, “not remembered,” from mimnēskein “to recall,” from Indo-European base men- “to think, remember.”

⇒ senectesseramnesia

inability to remember an old password or PIN (because you haven’t used it in a while)

… and then the one that’s bugging me these days:

novus

new (as in novelty, innovation)

inertia

diseased or abnormal condition (as in neurosis, psychosis, narcosis)

⇒ novotesserinertia

the reluctance of your semiautonomous nervous system to start using your new password, causing you to mindlessly type your old one everytime, for days or weeks after changing it.

Now they do!

No doubt this is a completely incorrect way to patch together Latin and Greek stems. So sue me. :-)

Ofuríslenskað heiti fyrir blindraletur. Hér hefur Háfrónskuhreyfingunni orðið á í messunni dýrdeginu; þetta er enska stafrófið!

Fyrir tilviljun rakst ég á síðu um Töluorð og mælieiningar á kjarnyrtri íslensku.

Síðan reyndist vera hluti af stærra vefsvæði, aðsetri Háfrónskuhreyfingarinnar, sem leggur stund á „ofurmálhreinsun.“ Þar getur að líta skemmtilega orðalista á við Háfrónska hreinleikarýninn, og Kenningasmiðju þar sem meðal annars kemur fram íslenska nafnið á „molotov-cocktail“ — múspellsmilska!

Ég get ekki nógsamlega lýst því hversu þessi hraðlestur kætti mig; mun skoða þetta betur í betra tómi. Og vitanlega mun ég leggja mig fram um að nota þessi orð framvegis.

Vonandi veitir þetta þér svosem eins og skreppu eða lúkuþriðjung af gleði, eða fleygir þér nokkrar ruddur eða jafnvel arðurfar (a.m.k. nokkrar dyrgilstikur!) fram á við á menntaveginum.

Fjárinn. Nú verð ég glottandi eins og bjáni í allan dag.

“Accept that some days you are the pigeon, and some days you are the statue.”

— David Brent, Wernham Hogg

The ability to accept being the statue is called “æðruleysi” in Icelandic. What is the English word for that? I can’t recall anything that fits it exactly.

There is dignity in being the statue.

A statue is able to hold its head up high when the guano strikes.

A statue will accept almost anything.

(Much like a doormat, come to think of it.)

Let’s have some of that. Next time the pigeon swoops in … stand perfectly still. Grin and bear it. You know what to be.

Æðruleysi or bust!

Edison’s phonograph. He may have slowed the pace of linguistic change.

A door just opened on a street –
    I, lost, was passing by –
An instant’s width of warmth disclosed,
    And wealth, and company.

The door as sudden shut, and I,
    I, lost, was passing by, –
Lost doubly, but by contrast most,
    Enlightening misery.

— “Contrast,” by Emily Dickinson (1830-1886)

Note that the rhyme indicates Emily’s pronunciation of “compan-ie” and “miser-ie”.

Occasionally poetr-ie reveals how languages must have been pronounced differently in the past (at least in the dialect of the poet).

But it seems likely to me that only a small portion of such pronunciation changes would happen to be revealed by rhymes. There may be other means of discovering them, but I can imagine that there might have been plenty of such changes, even in recent centuries, that we have no way of knowing about. Right until the invention of audio recording.

And it seems likely to me that that invention made all changes in pronunciation transparent — denying them the veil of time behind which they used to hide. Tending to prevent them.

Does this mean that the pace of language change (at least phonetic change) must have decreased strongly in the last century-and-a-half? Did we technologically freeze our languages? :)