Fugato

5 Responses to “Allranýjustu fréttir”

1. Orri Says:
   March 19th, 2006 at 10:01 pm

   Kannski verðiru rekinn fyrir að breyða út slíkan boðskap?

2. GÞB Says:
   March 20th, 2006 at 12:08 am

   Þá þyrftu nú fleiri höfuð að fjúka, við erum eilíflega sífrandi í fólki að sóa í nurl eyða í sparnað. Og um daginn mælti ég nú með að allir shortuðu LAIS vegna upploginna innherjaupplýsinga frá mér. Hélt vinnunni þá, ergo vænti þess að halda henni núna. :-)

3. Halldór Says:
   March 23rd, 2006 at 10:51 pm

   Er þetta svo skynsamlegur boðskapur ? Samkvæmt þessu myndi maður búa í ruslagámi í óþægilega langan tíma þangað til maður hefði safnað nægu fé fyrir íbúð !
   Að því gefnu að einstaklingurinn eigi ekki böns of monný, þá er þetta nær óhugsandi, í besta falli afar óþægilegt/óskynsamlegt.

   Einstaklingurinn hefur tekjur í dag og væntanlega í framtíðinni (hún er alltaf óviss hvernig sem haldið er á málum). Einstaklingurinn hefur einnig þarfir í dag og væntanlega í framtíðinni og hámörkun lífskjara einstaklingsins fælist þá frekar í því að hann taki lán í dag (þó ekki hærra en hann hefur efni á að borga af og eiga afgang til reglulegs reksturs) og notar lánið til hluta eins og húsnæðis sem hann mun væntanlega þurfa að hafa afnot af næstu ár/áratugi.

   Reyndar stenst fullyrðingin sem þetta allt snýst nú um alveg fullkomlega, eigi viðkomandi fyrir hlutnum og hafi ekki brýnni þörf fyrir peningana.

   Nú er bara fyrir Gulla og Hjalta að koma með einhverja forsjárhyggju eða annan sósíalisma á þetta.

4. Hjalti Says:
   April 10th, 2006 at 1:52 am

   jafnvel þó einstaklingur eigi fyrir hlutunum þá getur vel verið betra að taka lán – lágmörkun WACC er markmiðið. Ef hann getur fjárfest með 10% vöxtum, en tekið lán með 6% (sbr lánasjóður námsmanna) – þá er skynsamlegra að taka lán.

   með þessum rökum þá ætti ég að sitja heima næstu árin og safna fyrir námi… en í staðin hef ég hámarkað hamingjuna, er löngu gjaldþrota – en miklu ánægðari.

5. GÞB Says:
   April 11th, 2006 at 9:54 am

   Hvaða hvaða.

   Það sem er fyndið við þessa staðhæfingu er einmitt einfeldnin. Vitanlega eru til aðstæður þar sem betra er að nota lánsfé en sparifé. Döh. Þetta er sett fram eins og einhver fræðileg allsherjarniðurstaða sé komin í málið, asnalegt að taka lán. Mér finnst það fyndið. Svo svarið þið eins og ég sé bara sammála! Það er líka fyndið. : )

   Ég skulda böns’o'monní fyrir lífsgæðin mín og skammast mín ekkert fyrir það. Að kaupa íbúðina mína fyrir sparifé hefði falið í sér að kaupa hana ekki fyrr en eftir mörg ár; það var ekki praktískt.

   Hins vegar er þetta gullsatt um suma hluti. Til dæmis risaflatsjónvarp og hugsanalestrarfjarstýringu og leðurlazyboy með innbyggðum bjórkæli og þjóhnappanuddara. Svoleiðis er hægt að kaupa fyrir lánsfé. En það er betra að kaupa það fyrir sparifé. (Allrabest er síðan að kaupa það bara ekki. Að safna bjórvömb og svíða úr sér sálina þarf ekki að vera dýrt. Sérstaklega ef herrum okkar þóknast einhvern tíma að afnema bjórþambsskattinn.)

   Talandi um forsjárhyggju: Halldóri er hér með boðið að benda á hvar ég hef gerst hallur undir þá hyggju. Og by the way … orðið „einstaklingur“ kom aðeins fyrir fjórum sinnum í fimm línum. Ertu eitthvað farinn að linast? ; )