Fugato

A vertically-oriented flame sandwich.
Note how the unpleasantly hot flame is almost
completely obscured on both sides by fibery goodness.
This illustrates the value of the flame sandwich approach.
I was out of bread so I used Finn Crisp^®.

Sometimes you are obliged to make children eat something that tastes bad, e.g. a medicine they need. How do you do that? You sneak it into food they like.

Sometimes you feel obliged to tell adults something that they don’t want to hear, e.g. the truth about their singing or their body odor. (Some people are overly eager to feel thus obliged, but that’s a subject for another blog entry.) How do you do that? You feed it to them in a flame sandwich. Stick a good thing before and after the bad thing.

You:	Hi, you’re looking swell today.
She:	Hehe, well yeah, I …
You:	Too bad you smell so enormously bad.
She:	!! Wha—
You:	I love what you’ve done with your hair!
She:	—

Okay, the implementation still needs some care. But the idea is useful.

In fairly unrelated news, I just realized that the phrase “give up the ghost” exists in English. There is even a hardcore band with that name (link leads to an interview where the band leader pretentiously answers almost all questions with nonsense). I thought that phrase was Icelandic only; we have it as “gefa upp öndina,” which confuses everyone because “önd” is (I suppose) an archaic word for ghost/spirit/soul/breath but it’s the modern word for a duck.

Dried-out coffee stains are darkest at the edges and lighter in the middle. I always wondered why that was. It made sense that they should be strongest in the middle and fade out from there.

So I was pleasantly surprised to see that the question has been answered in the University of Iceland Science Web (here in English, here in Icelandic).

I was even more pleasantly surprised to find that I was the one who submitted that question. Life is full of surprises; that is the upside of having no long-term memory to speak of.

This answer came up on the web years ago, but it popped up in my head a few days ago when I took the photo pictured here.

Cool to see that snow/ice does this. The explanation is probably completely different from that of the coffee effect. Probably has something to do with how the weight of a foot/paw packs the snow into ice that is dense enough to resist melting for longer than regular snow, so an icy footprint remains when the surrounding snow melts. And then a later snowfall accumulates more easily on the edges of the footprint than in the middle, probably due to, uh, the hermeneutics of quantum gravity.

Asnakjálki með meiru

¹⁵Og hann fann nýjan asnakjálka, rétti út höndina og tók hann og laust með honum þúsund manns. ¹⁶Þá sagði Samson:

“Með asnakjálka hefi ég gjörsamlega flegið þá,
með asnakjálka hefi ég banað þúsund manns!”

¹⁷Og er hann hafði mælt þetta, varpaði hann kjálkanum úr hendi sér, og var þessi staður upp frá því nefndur Ramat Lekí.

— Dómarabókin, 15:15-17

Þannig var nú það.

Markaðsdeildinni láðist að hugsa út í að þessar flöskur verða alltaf settar hlið við hlið í búðinni.

Kannski er rígur á milli færibandanna í Ölgerðinni.

Eða kannski er þetta bara ég.

Annars ótengt appelsíni: heyrir einhver hvað Jónsi í Sigur-Rós segir í lokin á „Viðrar vel til loftárása?“ Eftir svaka ruslatunnuendi segir hann: „Þetta var…“ hvað?

Earthy green polo shirt guy

“Glass-like interface elements that you can see through.” Green is their favorite color.

Microsoft is working to put out a new version of Windows, called Vista (incidentally, the Icelandic word for “Save” in computer programs).

It probably costs millions of man-hours and billions of dollars to create.

And this “features” page is supposed to sell it to us.

It appears that Vista’s most significant feature is a trendy-grey-haired guy wearing an earthy green polo shirt and a toothy smile.

He looks friendly. I think I’ll buy it.

It will be worth it, not only for earthy-green-polo-shirt guy, but also for the “spectacular visual effects such as glass-like interface elements that you can see through.”

Whoo.

Where do you want to yawn today?

Svona lagað er ekki í deiglunni á Deiglunni.

Sumir hafa ákveðið að skrifa ekki undir áskorunina til að fylkja sér ekki í hóp hinna vanstilltu.

Þegar hófstilltar raddir þegja gefa þær hinum trylltu orðið … og þar með málstaðinn.

Þannig er skálkum gefið það skjól að andstæðingar þeirra séu eintómir öfgamenn.

Áskorunin er hófsöm og orðvör og allsendis laus við þann „keim af galdrafári og krossfestingalosta“ sem Birgi er eðlilega í nöp við. Vitanlega er öllu heilbrigðu fólki illa við krossfestingalosta … enda er það að hluta til slíkur losti sem DV er gefinn að sök.

Tilvist óheilbrigðrar andúðar á ritstjórn DV er furðuleg ástæða til að sniðganga heilbrigða gagnrýni á hana.

Það er óþarft að láta góðan málstað vondum flytjendum eftir.

Nokkur gullkorn

Gullkorn dagsins er ekki þetta:

Ástæða er til að taka fram að Greiningardeild spáir ekki 1.100% hækkun hlutabréfa í ár.

— Vegvísir Greiningardeildar Landsbankans

og ekki heldur þetta:

Margir hafa orðið fyrir afbroti

— fyrirsögn á mbl.is

heldur þetta:

Árásirnar á DV eftir atburðinn vestra kunna að ríða blaðinu að fullu, að minnsta kosti núverandi yfirmönnum og áhöfn. Það væri ósanngjarn endir máls. Mistök – jafnvel slæm mistök – réttlæta ekki aftöku. Ekki á Ísafirði. Ekki í Reykjavík.

— Mörður Árnason á vefsíðu sinni í dag

Jónas og Mikael reknir frá DV og lifa við hestaheilsu við ritstörf eða kannski við ritstjórn spánnýs lægstuhvatablaðs. Gísli tekur líf sitt í örvæntingu, ærusviptur, saklaus fyrir lögum. Smekkleg samlíking, þetta.

Og „mistök?“

„Æ, var hann þá ódæmdur, kallinn? Það var ljótan — tek þetta á mig, afsakið margfaldlega!“

DV hefur lifað á kerfisbundinni ástundun slíkra „mistaka“ lengi.

Hæðir og lægðir

Mörður talar um „storm“ og það er fyrirtaks samlíking; vindur blæs þegar loft leitar úr háþrýstisvæðum inn í djúpar lægðir, og íslensk veðrátta býður ekki upp á öllu dýpri lægðir en DV hefur verið undanfarin ár. Þeir soguðu þetta til sín vitandi vits, og nú er loksins farið að blása eitthvað.

Samlíkingin er líka lokkandi að því leyti að lægðir hverfa alltaf á endanum. En nýjar koma líka alltaf í staðinn. Eftir að DV hverfur eða skánar finnst áreiðanlega eitthvert nýtt 932 millibara lágkúrublað til að misbjóða heilbrigðu fólki og gera út á hinn furðulega þorsta sumra í blóð og leðju. Og hreykja sér af kjarki sínum og sannleiksást.

Kannski reynir Mörður að blása á móti vindinum þá líka.

En ég blæs með.

Eins gott að enn heyrist rödd hófs og skynsemi inn á milli:

Hár hestur. Á stalli.

Ekki tími fyrir hróp og köll

Harmleikurinn á Ísafirði er þess eðlis að núna eigum við að sýna stillingu og tillitssemi. Við vitum ekki hverjar aðstæður voru, vitum ekki hvernig sjálfsvígið bar að, vitum ekki um atburðarás sem á undan fór. Látum lögregluna og Blaðamannafélagið rannsaka málið, leyfum aðstandendum öllum að ná sér eftir atburðinn. Ræðum málið síðan af yfirvegun og í alvöru.

Þessvegna ætla ég ekki, að minnsta kosti að sinni, að rita nafn mitt undir netáskorun þar sem sökudólgur hefur þegar verið fundinn og skal refsað strax.

— Mörður Árnason

Gott og vel. Yfirvegun er góð. En áskorunin ógurlega hljóðar svo:

Að gefnu tilefni skorum við undirrituð á blaðamenn og ritstjóra DV að endurskoða ritstjórnarstefnu sína og sýna ábyrgð og virðingu í umfjöllun um menn og viðkvæm málefni. Jafnframt eru eigendur og útgefendur blaðsins minntir á þá samfélagslegu ábyrgð sem fylgir því að gefa út fjölmiðil.

Eru þetta hróp og köll, vanstilling og tillitsleysi, óyfirvegað og ekki í alvöru, sakfelling og refsing?

Eða láðist Merði kannski að lesa áskorunina áður en hann steig á bak háa hestinum?

Undirskriftin mín, svona um það bil.

Ég gef almennt fremur lítið fyrir undirskriftasafnanir, sérstaklega á netinu.

Jónas og Mikael standa líklega frammi fyrir of miklum sokknum kostnaði í siðferðisnýsköpun sinni til að fara að endurskoða hana úr þessu.

En sagan segir að eigendur DV séu nú þegar lítt hrifnir af ritstjórnarstefnunni; þá er svona áskorun mögulega ekki til einskis.

Skrifið undir.

Two-armed editors said to rape reputations.

Iceland has a newspaper, of sorts, called DV, whose motto is (roughly) “dares when others don’t.”

Yesterday’s front page [PDF] featured a photo of a man, with the headline “One-armed teacher said to rape boys.” Yep, that kind of courage.

He hanged himself the same day.

Investigation of his alleged crime (one charge on file, by two boys) is ongoing. I wonder if the editors of DV (pictured here) will care if he turns out to be innocent.