Vandaðar kveðjur
Skrímslið Styrmir
Lítið dæmi:
Það er engu líkara en Styrmir ritstjóri hafi tapað jafnvæginu þegar hann varð uppvís að því að vera partur af skrímsladeild Sjálfstæðisflokksins – enda var það ótrúleg upplýsing.
Hér er maður kallaður skrímsli fyrir vægast sagt óljósar sakir.
Össur vísar hér auðvitað í moldviðrið um það hverja Styrmir talaði við um Baugsmálið. En nákvæmlega hvaða tilteknu gjörðir Styrmis hafa skilgreint hann sem skrímsli? Ef gengið yrði á Össur með þessa spurningu (harla ólíklegt) yrði hann að drepa málinu á dreif og fara að tala á loðinn hátt um „óeðlilega aðkomu“ að málinu, og kannski svolítið um „andrúmsloft og jarðveg“. Hann sæi þó sóma sinn í að fara ekki að ræða svefnherbergið; Össur slettir ekki þess háttar leðju (þótt hann dái að sumu leyti þá sem það gera) — en hann slettir nú samt leðju.
(Hann má eiga að hann ræðir ekki kynlíf manna mikið, þótt hann sé svolítið hallur undir urriðaerótík.)
Auðvitað verður ekkert gengið á Össur með þetta, og þó svo færi myndi hann auðveldlega snúa sig út úr því. Leðjunni er slett, hann kemst upp með það, og það virkar. Hjá þeim sem lesa blogg Össurar lækkar Styrmir ómeðvitað pínulítið í áliti, að meðaltali. Andrúmsloftið verður honum dálítið þyngra og jarðvegurinn súrari. Pínulítil áhrif, en svo kemur næsta ómálefnalega leðjusletta einhvers staðar (kannski úr öðrum herbúðum á Össur), með svipuðum árangri, og svona gengur þetta. Almannaálitinu er hnikað fram og til baka með óljósum loðnum ad-hominem-árásum. Það er freistandi aðferð; að hnika því til með heiðarlegri málefnalegri rökræðu er nefnilega bölvað maus.
Eitt er að vanda öðrum ekki kveðjurnar, annað að vanda bara ekki málflutning sinn yfirleitt. Oft gerir þessi ástmaður urriðans vel í að vanda mönnum ekki kveðjurnar … en oft hefur hann líka vandað málflutning sinn betur en hér.
October 25th, 2005 at 1:34 pm
Þó ég ætli nú ekki að verja ómálefnanlegt skítkast, þá sé ég strax eina leið fyrir Össur að snúa sig út úr þessu. Hann sagði aldrei að Styrmir væri skrímsli. Hann sagði að Styrmir væri partur af skrímsladeildinni… og lætur ósagt hvaða verk eða einstaklingar “skrímsla” deildina.
October 25th, 2005 at 2:27 pm
Hm, ég sé það núna.
:)
Eftir stendur að nafngiftin “ótrúleg upplýsing” býr til þá tilfinningu í huga fólks, ef hún var ekki þar fyrir, að þarna hafi ljóstrast upp um einhverjar ægilegar misgjörðir. Það liggur bara á milli hluta hverjar misgjörðirnar voru nákvæmlega. Svona málflutningur er hannaður til að spila á tilfinningar fólks — óskýru hugsunina, „það er eitthvað mikið bogið við þetta“ (hvað sem það nú er) — í stað þess að halda sig við staðreyndir og skýrar, vel rökstuddar fullyrðingar, heilkveðnar vísur.
October 25th, 2005 at 5:50 pm
Ekki öfunda ég þig af nálægðinni við íslenska pólitík. Er þar vart óvandaður málflutningur á bloggum þingmanna versti hlutinn. Þó virðist það vera það sem angrar þig mest, að Össur bumbulínus skuli ekki vanda mönnum kveðjurnar. Skrítnir þessir stuttbuxnastrákar úr Garðabænum.
October 25th, 2005 at 8:46 pm
Þú gerir ráð fyrir að ég velji mér umræðuefni eftir því einu hvað angrar mig mest. Sumir gera það. Ekki Össur; hann fjallar t.d. um amorsbrögð urriða af því að honum finnst það gaman og af því að hann hefur vit á þeim.
Ég viðhef ekki meðvitaða ritstjórnarstefnu, en empirískt sýnist mér að ég skrifi helst um mjög afmarkaða hluti, einstaka atburði eða ummæli, eitthvað sem ég get sagt sæmilega fátt um og sagt það skýrt. „Low-hanging fruit,“ mætti segja. Ég skrifa líka helst þegar einhver tiltekinn atburður leggur mér til hugmyndina, t.d. skrif Össurar um helgina.
Ég skrifa ekki lærðar greinar um pólitík, því að ég er enn ekki vel lærður um pólitík. Og ég skrifa ekki oft um pólitísk dægurmál, því að ég hef hingað til sjaldan sett mig svo vel inn í þau að ég hafi eitthvað bitastætt til umræðunnar að leggja.
Lélegur málflutningur verður mér frekar að umræðuefni, vegna þess að um hann eru auðfundin einangruð dæmi sem mér þykir gaman að greina, og sem ekki þarf mikla rannsóknavinnu til að fjalla um. Ekki skyldi heldur gera lítið úr gildi fjöldasálfræðiklækjanna; því meir sem spilað er með þennan „lýð,“ því lakara er „ræði“ hans. Það að svona brögð setji mikinn svip á umræðuna er gangverki lýðræðisins til vansa. (Hef ég á tilfinningunni … en ég er ekki lærður!)
Málflutningur sem byggist á hæðnislegum uppnefnum og því að gera lítið úr fólki fyrir bakgrunn þess er til dæmis sérstaklega auðvelt skotmark … blessunarlega hefur mjög dregið úr þeirri tilhneigingu hjá þér almennt, þótt þessi síðasta setning þín sé ekki alveg laus við daufan daun af Gamla-Baal. ;-)
Ég hvet þig annars til að opna þitt eigið blogg og sýna mér hvar Steingrímur J. keypti ölið, með því að sýna í verki hvernig síðbuxnastrákar úr virðingarverðari bæjarfélögum velja sér umræðuefni. :-)
October 26th, 2005 at 8:11 am
Sjálfur.
October 26th, 2005 at 1:17 pm
:)