Fugato

Skrímslið Styrmir

Lítið dæmi:

Það er engu líkara en Styrmir ritstjóri hafi tapað jafnvæginu þegar hann varð uppvís að því að vera partur af skrímsladeild Sjálfstæðisflokksins – enda var það ótrúleg upplýsing.

— af bloggsíðu Össurar Skarphéðinssonar

Hér er maður kallaður skrímsli fyrir vægast sagt óljósar sakir.

Össur vísar hér auðvitað í moldviðrið um það hverja Styrmir talaði við um Baugsmálið. En nákvæmlega hvaða tilteknu gjörðir Styrmis hafa skilgreint hann sem skrímsli? Ef gengið yrði á Össur með þessa spurningu (harla ólíklegt) yrði hann að drepa málinu á dreif og fara að tala á loðinn hátt um „óeðlilega aðkomu“ að málinu, og kannski svolítið um „andrúmsloft og jarðveg“. Hann sæi þó sóma sinn í að fara ekki að ræða svefnherbergið; Össur slettir ekki þess háttar leðju (þótt hann dái að sumu leyti þá sem það gera) — en hann slettir nú samt leðju.

(Hann má eiga að hann ræðir ekki kynlíf manna mikið, þótt hann sé svolítið hallur undir urriðaerótík.)

Auðvitað verður ekkert gengið á Össur með þetta, og þó svo færi myndi hann auðveldlega snúa sig út úr því. Leðjunni er slett, hann kemst upp með það, og það virkar. Hjá þeim sem lesa blogg Össurar lækkar Styrmir ómeðvitað pínulítið í áliti, að meðaltali. Andrúmsloftið verður honum dálítið þyngra og jarðvegurinn súrari. Pínulítil áhrif, en svo kemur næsta ómálefnalega leðjusletta einhvers staðar (kannski úr öðrum herbúðum á Össur), með svipuðum árangri, og svona gengur þetta. Almannaálitinu er hnikað fram og til baka með óljósum loðnum ad-hominem-árásum. Það er freistandi aðferð; að hnika því til með heiðarlegri málefnalegri rökræðu er nefnilega bölvað maus.

Eitt er að vanda öðrum ekki kveðjurnar, annað að vanda bara ekki málflutning sinn yfirleitt. Oft gerir þessi ástmaður urriðans vel í að vanda mönnum ekki kveðjurnar … en oft hefur hann líka vandað málflutning sinn betur en hér.

Hinn eini sanni Gulli Briem	Einhver allt annar Gulli Briem

Úr fimmtudagsmogganum:

[...] en með henni spila þeir Börkur Hrafn og Daði Birgissynir sem áður voru kenndir við Jagúar, Pétur Sigurðsson á bassa og okkar eini sanni Gulli Briem á trommum.

Hinn eini sanni! Eins gott að það verður ekki eitt af þessum bannsettu gervieintökum!

Mér er alveg sama. Eins og ég sé eitthvað sár? Ég er ekkert sár.

“The Deeper Meaning of Liff” presents, like I do here, words for commonly-known but hitherto unnamed concepts. It is less concerned with Latin/Greek etymology though.

I want words to exist for two common annoyances in computer usage. First:

senex

Latin for “old” (as in senile, senator)

tessera

a small tablet of wood, bone, or ivory used by the ancient Romans as a means of identification — the modern-day equivalents are passwords, PINs, etc.

a-mnesia

inability to remember; from amnēstos, “not remembered,” from mimnēskein “to recall,” from Indo-European base men- “to think, remember.”

⇒ senectesseramnesia

inability to remember an old password or PIN (because you haven’t used it in a while)

… and then the one that’s bugging me these days:

novus

new (as in novelty, innovation)

inertia

diseased or abnormal condition (as in neurosis, psychosis, narcosis)

⇒ novotesserinertia

the reluctance of your semiautonomous nervous system to start using your new password, causing you to mindlessly type your old one everytime, for days or weeks after changing it.

Now they do!

No doubt this is a completely incorrect way to patch together Latin and Greek stems. So sue me. :-)

On Hector’s 55th birthday, in the evening, he sent out an invitation to a little impromptu coffee-and-cakes gathering at his place. “Waffles and other assorted goodies on the table here, for those who happen to drift in. Won’t be miffed at those who aren’t up for it. Welcome!”

Gallia received the message somewhat late, grabbed a bottle of red wine from her rack, decorated it with a package ornament, and set off.

Hector received Gallia with great cheer and kissed her and hugged her, and accepted the bottle with amicable reproach, admonishing her that gifts were wholly unnecessary and that she shouldn’t have.

Smiling brightly, he announced Gallia’s arrival to the other guests, noting with delight that of all his nieces and nephews, only Gallia had signalled her remembrance of his birthday with a message that morning … and therefore, only Gallia had been invited to the party that evening.

Hector beamed with joy for his niece having passed his subtle test, proving herself worthy of his hospitality that night. To an over-eager interpreter, his appreciation of her observance might even have seemed amplified by the others’ forgetfulness.

After all, if not for such simple but clever benchmarks, how might Hector possibly know for certain who really loves him and respects him? And thus whom he should love and respect the most?

And his love and respect was amply and sincerely bestowed on his guests. The waffles and other delicacies were exquisite; everyone present was well served by Hector’s impeccable hospitality. His good spirits were evident, and genuine.

Hector went to sleep that night satisfied by the success of his experiment, and by his renewed assurance of Gallia’s superior love and respect.

And Gallia went to sleep with a furrowed brow, deep in thought, about the appreciation of friends, about the significance of displayed tokens of caring, and about the value of Microsoft Outlook’s automatic birthday reminders.