Að „klyfra“ til mennta
Þar sem ég sat yfir hafragrautnum mínum á Menningarnæturmorgun og las yfir Morgunblöð síðustu daga hnaut ég um eina myndasöguna. Já, ég les myndasögur og verður ekki sérstaklega meint af, enda þegar sæmilega staffær. En myndasögurnar eru sá hluti Morgunblaðsins sem líklegastur er til að ná athygli þeirra sem enn eru að berjast við að ná tökum á íslenskri tungu. Ef þau eiga einhvers staðar að geta gengið að áreiðanlegri heimild um þá tungu, þá er það í Morgunblaðinu.
Víkur nú sögunni að Lalla lánlausa, sem um fjallar á síðu 44 í blaði síðasta fimmtudags. Þar er talað um að „klyfra fjall.“
Höfuðið er þarna nagað af skömminni af áfergju og kjamsað á, því að sá sem talar er einmitt grunnskólakennari. Hann bisar við að fá lánlausan nemanda sinn (téðan Lalla) til „að klyfra það fjall sem margföldunartaflan er“. Ef Lalli nemur íslensku hjá sama manni, þá er ekki að furða að honum sækist námið treglega.
Á sömu síðu birtir blaðið „Orð dagsins“ og svo vill til að þau eru:
Ég er góði hirðirinn og þekki mína, og mínir þekkja mig. (Jh.. 10, 14.)
Ég vildi einmitt meina að ég þekkti Morgunblaðið sem betri hirði en þetta. Myndasögurnar eru kannski ekki hámenningarlegasta efni blaðsins, en þar liggur samt allra mest við að beita málinu rétt. Í öðru efni skaða svona axarsköft þó aðeins orðstír blaðsins en ekki brothætta málkennd óreyndra lesenda. Prófarkalestur er varla nokkurs staðar fljótlegri en einmitt í myndasögunum. Því miður sjást stundum dæmi þess að hann farist þar fyrir.